Przygotowując się do tego tekstu, planując jego kompozycję, stwierdziłam, że będzie miał on charakter jednego wielkiego pytania. Pytania, na które składa się wiele wątpliwości i niedopowiedzeń. Jak wyjaśnić solidarnie fakt, że większość kobiet jednogłośnie stwierdza, że ich mężczyzna po ślubie to nie ten sam człowiek, co przed ceremonią? Czy to na pewno prawda? Ja myślę, że przed ślubem staramy się nie dostrzegać wad partnera albo po prostu je minimalizować. Naturalną istotą człowieka jest pewnego rodzaju pogoń za znalezieniem przysłowiowej połówki jabłka. Jednym kobietom przychodzi to szybko, inne odczuwają trud poszukiwań. Znalezienie ideału graniczy z cudem. Ideałów nie ma. Są osoby, które do nas w czymś pasują doskonale, a w czymś innym różnią się zdecydowanie. Mając wiedzę na temat niedoskonałości partnera, musimy sobie odpowiedzieć, czy z tymi różnicami da się żyć. Dostrzegając kwestie drażniące, niejednokrotnie wypadałoby zaniechać np. przygotowań do ślubu. Trudne byłoby przyznanie się przed samą sobą, że wybranek to porażka. Do tego dochodzi, nie czarujmy się drogie czytelniczki, chęć posiadania męża i przekraczania etapów, które dyktuje społeczeństwo. Na palcach można policzyć świadome singielki, do grona feministek też nam trochę daleko. Łukasz Topa&Szymon Nykiel Czy na pewno jesteśmy takie niewinne, jak nam się wydaje? Kobiety jesteście naprawdę stuprocentowo pewne, że to nie wy jesteście powodem zmian w zachowaniu własnego męża? Otrzymując status żony niejednokrotnie wydaje się kobietom, że otrzymały większe prawo do małżeńskich rządów. A tak być przecież nie powinno. Skoro przez cały okres narzeczeństwa przyszłego męża przyzwyczajano do braku uwag, nie ma się co dziwić ich poślubnym oporem i pewnego rodzaju buntem. Po to mamy okres narzeczeństwa, żeby partnerowi przedstawić własną wizję przyszłości, wysłuchać jego potrzeb i ustalić obraz wspólnego życia. Nie okłamujmy się, że po ślubie mąż się zmieni, że zmieni patrzenie na sprawy, które poróżniają partnerów. Owszem ślub może zmienić, ale wszystko na gorsze. Nie da się dorosłego, już ukształtowanego człowieka zmienić. Warto sobie odpuścić mentalne bycie żoną. Przypomnieć sobie, jak to było przed ślubem. Dając szczęście drugiemu człowiekowi, można jednocześnie szlifować jego, jak również samą siebie na kształt diamentu. Stając się samej brylantem i to na dodatek o finezyjnym szlifie budzimy w mężach fascynację. Budujemy tym samym zdrowy dystans, którego granic niejeden mąż nie przekroczy. Jakież wzbudza w nas kobietach zaskoczenie, kiedy pewne swoich racji, nagle dowiadujemy się, że nasi mężczyźni mają nas po prostu dość. Już znieść nie mogą naszego sposobu bycia, naszych humorów, szarego dresu, który poza zawodowym dress codem, jest nieodzowną częścią naszych dni. Potrafimy być nieznośne. Zatracone w dążeniu do jakiegoś celu, zapominamy „po co?” i „dlaczego?”. Paulina Łącka-Łukasik Więcej na ten temat przeczytasz w portalu Podziel się ze znajomymi!

odmow wszystkie plany, on sie nie zmieni, bedzie tylko gorzej!!!!!!bedzie pil, coraz mniej sie do ciebie odzywal, a gdzie rozmowy? tragedia dla ciebie i dzieci, jeszze powie widzialy galy co braly.......w rodzinie meza wszyscy mezczyzni pija alkohol, albo 3,4 piwa dziennie ich zony sa wykonczone nerwowo, mam kontakt z psychologiem ,odseperowalam moich synow od tej rodziny, oni nie maja czasu na prace, bo ciagle cos opijaja, slabi psychicznie, pija i placza jak to ciezko im sie zyje....szkoda gadac...dziewczyno zerwij ten zwiazek z dnia na dzien, bo bedzie ci plakal,blagal, przepraszal a za pare dni urznie sie do upadlego.....